Kalbim bir hovardanlık makinesi
İçine giren harap olur
Sen bile
Bilmem ki belki de
İki yüzlü derler bana
Cürret edemedikleri için saymaya, kinayeyle
Ben bile
Bilmem ki belki de
Ah! Şu nefsim, açtığı başıma dertlerle
Koydu beni bir başıma, kimse yok
O bile
Bilmem ki belki de
Ülkemizde vatandaşlar susmuştu. Ülkede dönen tüm pisliklerin sebebi bu suskunluktu. Geriye güzel hiçbir şey kalmamıştı. Taciz, tecavüz, hırsızlık, yolsuzluk, cinayet, adaletsizlik, berbat bir gelir dağılımı ve en önemlisi; Eğitimsizlik ve suskunluktu.
Aslı araştırılmayan ve asla sorgulanmayan bir dinin kisvesi altında dönüyordu tüm pislikler. Dinleri kötüydü demiyorum, ama dinlerinin ne olduğunu bilmiyorlardı. Kötü olan toplumdu, bilmedikleri bir dilden neye çevrildiyse ona inanıyorlardı. Çeviriyi kimin yaptığı, niye yaptığı, dillere olan hâkimiyeti, kişinin niyeti asla sorgulanmıyordu. Hal böyle iken bir süre sonra bu kitap, toplumu yönetenlerin, başucu kitabı olmuştu. Asla okunmayan bir başucu kitabı. Okuduklarını iddia ediyorlardı ve işlerine nasıl gelirse, çıkarları hangi doğrultudaysa ona göre çevirip halka sunuyorlardı. Halk da inanıyordu.
Mesela kadına, kadın kimliği dışında her sorumluluk yükleniyordu. Hayatları çekilmez kılınıyordu, dövülüyor, kaçırılıyor, taciz ediliyor, tecavüze uğruyorlardı. Ama sözde bağırmıyorlardı. Bağırmadıkları için sessiz sedasız ve adaletsiz bir şekilde ölüyorlardı. Sonra unutuluyorlardı. O unutulan ve zulme uğrayan kadınlar sadece sevenlerinin boğazında bir yanma, gözlerinde gözyaşı olarak kalıyordu. Zaten din adamlarına ve ülkeyi yönetenlere göre kadına yakışan da gözyaşıydı. Kadın gülmemeliydi çünkü ayıptı. Kadına yakışan gülmek değil ölmekti!
Bu ülkenin kralının kızına küfretti diye kellesi vurulanlar da vardı, yoksul halktan birinin kızına tecavüz edip, ölümüne sebep olup hiçbir ceza almayıp, elini kolunu sallaya sallaya halkın ortasında dolaşanlar da. Kral ve ailesi ahlaklıydı, kralın ailesi gibi düşünenler ahlaklıydı ama geriye kalanlar ahlaksızdı. Çünkü diğer kadınlar tahrik ediyordu, saçı açık dolaşıyorlardı. Çünkü çok sebebi vardı tacizcinin, çok suçu vardı kızların. Onların dinleri, açık giyinenlere, örtünmeyenlere, öldürülmeyi, tecavüzü layık görüyordu. Ama gelin görün ki aslında dine göre yapılması gereken, yüz çevirip bakmaktı. Ne olursa olsun bir cana kıymamaktı.
Bir kadın, çocuğunun gözü önünde öldürülüyordu. Bir kadın, hiç tanımadığı, cezaevinden izinli salınan bir psikopat tarafından sokak ortasında öldürülüyordu. Bir kadın, eski sevgilisi tarafından yakılarak öldürülüyordu. Bir kadın, iş görüşmesine gittiği yerden aşağı atılıyordu. Biri vezirin himayesinde ortalıktan kayboluyordu ve kimse vezire bu kız nerede diyemiyordu. Bir anne yıllarca kızından haber alamıyordu, ne ölüsü vardı kızının ne de dirisi. Her gün, her yerde kadınlar ölüyordu. Kimi 10 yaşında, kimi 20, kimiyse 70 yaşında. Ölmüyor, öldürülüyorlardı! Öldürenler ortaya çıkınca yargılanmamak için bazı martavallar okuyorlardı; Açık giyinmişti, o saatte orada ne işi vardı sizce, bağırmadı rızası vardı, eskorttu, o da istiyordu. Bence hiçbiri istemiyordu tecavüze uğramayı ve ölmeyi. Hiçbiri bunları hak etmiyordu, ya sizce?
Hikâyemizin bir de bu kısmında dinleyin ve asıl meselenin açık giyinmekle, örtünmemekle, serilip serpilmekle alakalı olmadığını anlayın. Bu tefessüh etmiş ülkenin, kral destekli bir kurumunda, 8-10 yaşın altındaki, erkek çocuklara tecavüz edildiğini ve tecavüzcülerin hiç ceza almadığını, kralın yandaşları tarafından bu olayın kutlandığını anımsıyorum. Yine bu ülkede gün yüzüne çıktığı kadarıyla köpeklere, atlara, kedilere, tavuklara ve aklımıza gelmeyecek kadar, bu da olmaz artık diyeceğimiz kadar, olmayacak şeylere zarar vermiş güruhlara rastlıyorduk hatta rastlamıyor onlarla yaşıyorduk.
Yani asıl mesele, kadın olmak değil, açık giyinmek değil, kirli zihinlerin yönetimi altında olmaktı. Yani asıl mesele susmaktı. Cumhuriyet ile yönetilen Çaçaronya, krallığa dönmüştü, yetki tek elde toplanmıştı. İşin kötüsü bu rezalet tüm halkın eseriydi. Kimisi destek olduğu için suçluydu, kimisi sessiz kaldığı için ama herkes suçluydu.
Bugün kapalı bir güne açıldı gözlerim, yatakta vakit kaybetmeden bahçeye ulaştım. Gözüme boşluklar takıldı, hüzünlü olduğum vakitlerde baktığım boşluklardan farklarının olmadığını anımsadım. Durumdan rahatsız olduğum için bahçeden de apar topar ayrıldım. Sokaklara daldım, meydanlarda yürüdüm, tenha mahalle aralarından usulca geçtim. Hasarlı binaları inceledim, içlerinde yaşayan insanların da hasar almış bireyler olduğunu varsaydım, bu düşünce gitmek bilmedi beynimden. İnsan kendisinde bolca bulunan bir kavramı etrafından da eksik etmez. Hüzünlüyse hüzünlü şarkılarla buluşturur kendisini, hasar almışsa sağlam olan her şeye imrenerek bakar ve acıyı tattıysa kendisine üzülmekten başka çaresi de yoktur. Saatlerdir sokaklardayım, hava bir türlü düzelmedi, bu durumu yıllardır bu hayatta bulunup düzelmiş hiçbir şeye rastlamayan benliğime benzetiyorum. Bir şeylerin farkında olmak, bir şeyleri bilmek bazen insanı yavaştan hasta eder. Küçük bir çocukken bir insanın saf sevgiye sırtını döneceğini bilmezdim, şimdilerde çok iyi anlıyorum. Benim gözümde insanlar ihtişamlı binalarda yaşayan yamyamlardır, bir insanı katletmenin sadece somut bir şekilde gerçekleştiğine inanırlar, bu yüzden de aptaldır birçoğu. Birbirlerine ettikleri kelimelerin çok güçlü bir silahın namlusunu terk etmiş kurşunlardan da ölümcül olduğunu düşünemezler. Çoğu gösterişten kopamaz, yaptıkları kötülükleri kimseleri tutamadıkları kalplerinde gizlerler. Gizledikleri sadece kötülükten de ibaret değildir. Kendisi de kötüdür aslında insanın, iyi yönleri olsa da kötüye daha yakındırlar. Ben de kötüyüm, şu kasvetli gökyüzüne bakarak bunu haykırabiliyorum, evet ben kötüyüm, birilerinin üzülmesine sebep oldum. Vurdumduymaz bir insan olmayı başardım. Tüm bunların altında yatan sebep, zamanında bir başkalarına yorduğum kalbimin onlardan gelen acılar sayesinde vücudumda en nefret ettiğim kısma dönüşmesidir, bu beni umursamaz yaptı. Bunca acıyı benimseyip günün her anında bana kendisini hatırlatması bilinçaltımı dağıtıyor. Sağlamlaşamayacak kadar dağınık bir bilinçaltına sahibim, orada ne yatıyorsa beni yıllardır rahatsız ediyor. Eğlenceli geçen nadir zaman dilimleri oluyor, oralarda bulunmak içimi ferahlatsa da bu anlar ne yazık ki çok uzun sürmüyor. Ben kendimi hasarlı binaların arasında benim gibi hasarlı insanları düşünürken buluyorum. Bazen sıradan geçen bir günden rahatsız olup bunun için de hiçbir şey yapmamakla yetiniyorum. Geç saatlerde gözümü kapatıp durgun günlere gözümü açıyorum. Sanırım her şeyden ümitsiz bir varlığa dönüştüm, hatta size bir sır vereyim, dün bir fidan diktim boşluklardan ibaret bahçeye, yıllar sonra onun dalında sallanacağım.
Gün tüm kötülükleri ve güzellikleri ile son buluyordu, kafasını koyduğu bir yastık, yastığını koyduğu bir döşek ve bir de han sahibiydi. Geçimini ise dilencilikle sağlayan bir ihtiyardan başka söylenecek bir tarafı yoktu. Kendi hanında dilencilik yapan bir ihtiyarın hikâyesidir bu, elbet bir gün son bulacak bir yaşamın penceresi. Her insan gibi düşünüyordu, aynı şekilde de diğer insanlar onun hakkında söyleniyordu. İki ayrı fikre ev sahipliği yapan iki ayrı bünye, iki ayrı beyin ve iki ayrı kalp.
Sabahın ilk ışıkları ile gözlerini açan ihtiyar, köşede duran testiye doğru uzandı, bu testi ona bırakılan tek armağandı. Testiden dökülen birkaç damla gözyaşı ile gözlerinin etrafındaki yaşanmışlıkları, tek seferde sildiğini düşünmüştü. Her gün aynı şekilde düşünürdü. Ellerini açar ve semaya bakarak sürekli ağzının içerisinde mırıldandığı duayı dillendirirdi. Tek isteği, tek kelimesi, ağzının içerisindeki birkaç sözcük idi. Şu an dilencilikten vazgeçse, ömrünün sonuna kadar keyif içerisinde yaşayacağı bir servete sahipti. Onun tek isteği bir sevgi idi, gönül idi, mesleği ise sevda dilenciliği. Kimsesiz bir handı oysaki neyin sevgisi, sevmek yaşlı ihtiyara denk gelecek miydi? Ömrünü kimsesiz bir taş yığını içerisinde geçirmesi bünyesindeki rutubetten belliydi, belki kalbi de taş misali sertleşmişti. El açtığı gibi emir de verebilecek bir yapıya sahipti. Daha önce sevda denilen illeti kestirememişti, sözleri iğneleyici, gözleri büyüleyici, yüreği ise buz tabakasından çıkan çöl kumu misali, bir gölgeye denk geldi. Bu belki de kalbinin çorak arazisini yağmur ormanına çevirmeye yetecekti, belki de karasal iklimini Karadeniz’e bırakacaktı, ondan gelen yağmurlar, gönül tabakasında bir fidan olup açacaktı. Açılacağını sanmıştı, yalnızlığa alışmıştı, gözlerine bakarak konuşmak için son adımları kalmıştı. Oysaki ihtiyarın bildiği tek cümle, ‘’Allah rızası için’’ demekti. Ne söyleyecekti, yerine getirebildiği tek görevi dilencilikti…
Öğrenmişti, sevda dilenerek bir yere erişilemeyeceğini. Konuşmak gerekti, her nefesinde oksijen tüketmek gerekirdi. Mesleğinden vazgeçmedi, ihtiyardı ihtiyarların inat denildiğinde, her daim başa çıkılmaz bir hal aldığını gösteriyordu. Yağmurlu bir han akşamı, toprak kokusu ile karışıyordu…
‘’Kendi hanında dilencilik yapan bir ihtiyarın hikâyesidir bizimkisi, her gün tezgâhı açtığında sevda diye öykünen.’’
Ram oldum aşkına
Ricat mı, imkansız
Ben aşkımda raci değilim
Rağm ile bekleyeceğim.
Radikal bir karar
Kesin bir emir
Sana olan aşkım.
Ben ki sensiz,
Fenerini kaybetmiş gemi,
Tedfin edilmiş meyyit,
Tedricen kuruyan çiçek,
Teessüf edilen aciz,
Koca acunda bahtsızım.
Ben ki seninle,
Can suyu verilen çiçek,
Koca dünyayı ısıtan güneş,
Sevinçten akan gözyaşı,
Tüm kenti seyreden çınar,
Çocuğunu kucaklayan baba,
Semada uçan bir güvercin,
Yağmuruna kavuşmuş
Bir çöl gibiyim.
Düşler düşleyemedi seni
Gözler, kalpler taşıyamadı seni
Rüyalar rüyada görmemiş seni
Ah bir sen görsen beni
Ah bir tek sen
.
Güneş semadan inmez
Ay döner dünyayı durmaz
Cemreler düşer bir bir bahar bitmez
Kainat seni görmek ister sen ise görmez
Ah bir sen görsen beni
Ah bir tek sen
.
Gözüm yolda, gönlüm mecnun
Yârim ırak, yollar uzun, ben vurgun
Yıllar bir gün, gurbet her gün, ben Yakup’um
Zaman kuyu, ben Yusuf’um, sen kervan
Ah bir sen görsen beni
Ah bir tek sen
Öfkem doldu, taştı Ya Rab!
Yine geldi rahmet mevsimi
Yine azdı zalim
Ve yine azaldı mazlum
Azaldıkça çoğalan o gür ses
Etrafını itler çevirse de
Kısılır mı aslanın sesi
Bir ses, yükseliyor Aksâ’dan
Duyuyorum başka bir kıtadan
‘Allahu Ekber’ diyor
Binse de göğsüne o hayasız şarlatan
Bilmezler ki o göğüs
Kudüs içinde o göğsün
Aksâ içinde
Beytullah içinde
İman içinde
Ne yazar zalim çökse üstüne
Bir anne
Eşarbı gözyaşı yurdu
Bir çocuk
Hiç çocuk olmamış
Kudüs’te doğmakla
O ki yeryüzünün en çetin davasına
Ümmetin yüz çevirdiği Aksâ’sına
Müslüman’ın gurbette kalan anasına
Açtı gözlerini doğmadan evvel
Biliyordu, geldiği mevsimin kış olduğunu
Biliyordu, bu yolun dikenle dolduğunu
Biliyordu, bu vatanda nice güller solduğunu
Bu vatanın acıyla yanıp kavrulduğunu
Topraklarında adım adım yürüdü Davud
Aksâ’nın tuğlalarını ördü Süleyman
İsa’ya vahyi burada gönderdi Mabûd
Namazla burada dost oldu Müslüman
Hiç görmemişti Alemin Fahri bu kutlu şehri
Bir gece İsra’yla buraya geldi
Burakla Sidret’ül Münteha’ya erdi
Durdu Cibril, aralandı perde
Selam olsun Hz. Adem’e
Musa’ya, İbrahim’e…
Elçisiz vahiy, perdesiz visal
Ey Kudüs!
Gökler şahittir bu kutlu buluşmaya
Toprak nasıl dayandı yerinde durmaya
Sema nasıl dayandı nur sağnağına
Ezelden belliymiş yükünün ağırlığı
Eğme başını yere, kaldır!
O gökler ki Miracın adıdır
Peygamberler cemaatidir son Peygamberin
O göklerde salınan Burak atıdır
Mucizenin sırrı dünyalar kadar derin
Dinledi Ebâ Bekir karış karış bu yolu
Pazaryerleri, kervanlar; Aksâ’nın sağı solu
El Hakk! Doğruydu hepsi gibi, dosdoğru
İnkarcılar hayretle dehşete boğuldu
Sen Peygamberin mucizesi Kudüs
Ey Peygamberin kıblesi Aksâ
Yeryüzünün incisi, öksüz evladı
Ümmet bir olsa da bir kere baksa
Gözyaşları bir kere Kudüs’e aksa
Diner mi göğsündeki yangın Ey Aksâ!
Zalimin elinde silah
Mazlumda sapan
Zalim büsbütün korkak
Mazlum büsbütün iman
Demeseydi Yaratan, sabırla dayan
Toprak çatlar, kan kusardı inan
Sen, ebabil kuşlarınla filleri bozguna uğratan
Sen, Bedir’de meleklerinle tozu dumana katan
Sen Hendek’te rüzgarınla düşmanı savurup
Sen, Yesrib’de Peygamber’e yeni vatan yaratan
İlk kıble, Kabil yurdu şimdi
Yetiştir lütfunu, ihsanını, keremini
Kahrolsun mescidime ellerini uzatan
Mavi duvarlarında yükselen o sapsarı kubbeye
Kefenden biraz evvel giyilen o bembeyaz cübbeye
Silahlar önünde adım adım çıkılan minberlere
Bir çocuğun parmağının gösterdiği gökkubbeye
Ömer’in eski bir gömlekle girdiği bu beldeye
Değince vahşi eli, inince kılıçlar
Ölür mü Hamza’lar, eğilir mi o başlar
Çocukların oynarken yere düşünce ağlasın
Analar bağrına bassın ayrı düşen Anayı
Babalar silahlara hudutlarda tutunsun
Kainat seyre dalsın bu huzurlu ravzayı
Top sesleri yalnızca Ramazan’da duyulsun
Geceyi aydınlatmasın göbeğinde çıkan yangınlar
Mü’minlerin bir gece huzurluca uyusun
Aksâ’da uyuyakalıp huzurla uyansınlar
Sen anasın, ümmet hayırsız evlat
Sen hasretsin, ahirette olsa da vuslat
Sen hicransın, sızın cehennemden keskin bir imbat
Sen İsra’sın, sen Peygamber’in bindiği kutlu at
Sen Miraç’sın, sen mucize sen inkarcılara tokat
Sen yolsun, sen köprü seninle geçilir sırat
Sen vatansın, etrafını sarsa da kanlı pusat
Sen İslam’sın!
Sen şehadet, sen diriliş
Sen en ulvi, en kutsi murat!
Kalbim(de), seni alıp nereye götüreyim?
Çok uzaktayım, uhtelerin ukdesindeyim.
Dudaklarının kenarında bir virgül kadar,
Gülüşün; şeklimden önce görünür şimalim.
Derin derine tesirin, varsın ki saye(n)de.
Kalbim(desin), seni alıp nereye gideyim?
Koydum başımı, koyduğu yere sevgilinin.
“Billur sevginin bir nuruna” derdim mi delil?
Âmâ olmuşum amma kalbim hiç öyle değil!
Razı mısın raz’ına de, varsam ki saye(n)de.
Kalbim(lesin), seni alıp nereye döneyim?
Bela’msın, yolun soluğun, aradım hemsen’i.
Tütmeyen yangınlar da mı gizledin yaren-de,
Avuç içlerimde filizlendirmek hep seni…
Değer tüm betimler, bir tecelli kalbimize.
Bergüzar senin halinde, vardık ki saye(n)de.
Günün biri, elin biri, emanetin diri
İri kapıların ardına kilitledin kalbini
Dallarında birikti yine heyecanlar
Çoktur içimizden taşacak olan canlar
Yoktur kıymeti gidene, bekletilen anlar
Al al olmuş yanakların şeker pembe
Begonvil açmış kuytularda, görülesi bir denge
Yüzünü eğdirir güneş bir bakışta
Kalbin seğirir güz gecikince zamana
Heybetli ama mahur gözlerin yaşarınca
Dereler daralır, gök çekilip susayınca
Bir mazlum bekler kapıda, elleri semada
Damla damla işler yüreğe, bir muamma
Sevinç gökyüzünde, hüzün ise kapıda
Gülmek güzeldir lakin ağlamak da bedava…
Karşılaşmak mümkün, dünya dardır. Karşılaşınca bir şey beklemek kabahattir, har’dır, nâr’dır…
Beklemek sevdayı eksiltmez ama âşığı çok yorarmış,
Sende öğrendim.
Bazı şeyler insanın elinde değilmiş,
Ben sende öğrendim çaresizliği.
Hayat yerde tepinip ağlayınca verilen bir oyuncak kadar basit değilmiş.
İnsanın her mutluluğunun ardında onlarca hüzün,
Her hüznünün altında binlerce mutluluk ve beklemek yatarmış.
Gözyaşı ağlayarak bitmezmiş.
Kayıplar insanı hem hayata bağlar hem de hayattan alırmış.
Yıllar sadece rakamdan ibaretmiş.
Geçen yıllar sevgiden hiçbir şey eksiltmezmiş.
Sevda sevilen kişiden bağımsız yalnız sevene bağlıymış.
Yürek çok kolay yorulurmuş.
Kalp atmak istemeyince durmazmış.
Yaşanılan mutluluktan onlarca kat fazla hüzün yaşanmadan,
Hayat perdesi kapanmazmış.
Yaşanan her mutluluk zamanla birleşince,
Gönle sadece hüzün yükü olurmuş.
Hisler bakiymiş.
İnsan ne sevgiyi ne de nefreti unutabilirmiş.
Hiçbir his karşıdaki insana boş yere bahşedilmez
Karşıdaki kalp insandan duygu seçermiş.
Yalnızlık hiçbir zaman kelimelerle ifade edilmez
Hep boğazda bir yumru olarak kalır,
Konuşmaya izin vermezmiş.
Ağızdan çıkan hiçbir söz boşa olmazmış.
Her sözün ardında onlarca sebep yatarmış.
Bu dünyada her şey olurmuş da…
Zelzeleye mazur nar taneleri dökülür semalardan. Ürkek ceylan adımlarım yetiyor sokağı inletmeye. Avaz avaz sevdanın kokusu mahrem dudaklarında. Karadeniz’in mavi gözlü çocuğu olmaktı hayali, bozkırın kısır kaderli esmer oğlu olmaktan yoruldu. Gecenin yorganı üstümü açık bırakıyor, sehere üşümüş oluyor ellerim. İlave sevdaların boynunda, takvimdeki katliam nedir? Gözlerinin kadri ısıtmaya yeter mi? Yoksa ben aidiyetsizlik naralarında dansa kalkmaya devam mı edeyim? Kandil susmuyor ki duyayım seni. Bu işitememezlik özrü de nerden peyda oldu? Doyumsuzluk iştahında en çok sana açım. Aziz şehrin sesleri hep muhtelif, ben sana muayyen. Sandalım suya ineli çok oldu, verdim onu ılık suların koynuna.. İşte, yüzüyor gözlerinde! Dimağım dolu müsaade et yer açayım, en güzel sofraları hazırlayayım sana gönül soframda. Ümitten aşımız ısınıyor ocakta.
Bağ için iki kelamın yan yana gelmesine ne hacet? Aynı semanın altında soluklanmak da hoştur. Söyle ona sevda setrini açmasın, vaktine meftun amellerin de yüzü asılmasın. Yoksa görülmüş müdür güneşin evvelden battığı? Elbet bu titrekliğin sebebi vardır, zira güllerin yanağı okşanmadan yaprağını açtığı nerde görülmüş?
Sümeyye Acar
Yazıda geçen şerhe muhtaç kelimeler:
Sema: Gökyüzü
Mahrem: Değerinden gizli kalması gereken
Kadr: Güç
Peyda olmak: Ortaya çıkmak
Muhtelif: Farklı, çeşitli
Muayyen: Belirli, bilinmiş olan
Dimağ: Zihin
Hacet: İhtiyaç
Setr: Örtü
Meftun: Gönül vermiş, tutulmuş
Gölgesiz bir gerçek düşünülebilir ancak gerçeksiz bir gölge söz konusu dahi değildir. -Bir ağaç gölgesi olmasa da vardır fakat bir ağacın gölgesi varsa mutlaka gölge oluşturacak bir ağaç gerektirir.- İşte ruh ve beden gerçek ve gölge gibidir. Beden gerçek ruh gölge gibi görünür, hakikatte ise beden ruhun ancak ve ancak gölgesi olabilir.
Zira öyle ruhlar vardır, öyle gerçeklerdir ki bedenleri toprağın altında dahi olsa onlar dipdiri hayattadır. Ve öyle bedenler vardır ki üzenlerine kainatin en büyük ışık demetleri de düşse asla gölgeleri gözükmez çünkü gerçek olan ruhtan mahrumdurlar ve gerçeklikleri silik bir gölgeden ibarettir.
Öte yandan gölge gerçeğin aksidir. Bu hem karşıt manasına gelen aksi hem de yankı manasına gelen akistir. Gölge gerçeğe sirayet edemeyeceği için ona çarpıp geri gelir ve gölge kendini ancak gerçekle var eder, yani gölge gerçeğin zıttıdır.
Zira vahdet yalnızca Hakk’a ait bir mefhumdur.
Kainatta Allah dışındaki hiçbir şey nicel olarak iki olmadan bir olamaz.
Hakka inanmak, batılı görmek ve kabul etmekle gerçekleşir.
Ölüm ancak yaşamla, yaşam ancak ölümle var olur.
Ezelini kabul etmediğimiz şeyin ebedinden de bahsedemeyiz.
‘La ilahe’ demeden ‘illallah’ denmez.
İşte gölge de ancak gerçekle var olur.
Gerçek(ruh)’in ispatı gölge(beden)’nin varlığını gerektirmez fakat bir gölge(beden) varsa mutlak bir doğrudur ki bu, gerçek(ruh) olanı gerektirir.
Bunun sırrına eremeyenler gölgeyi hedef alarak gerçeği yok edebileceklerini zannederler.
6.yy’da müşrikler, Çanakkale’yi kuşatanlar, Bosna’ya saldıran Sırplar, Ortadoğu’ya karabasan gibi çöken ABD ve diğerleri, Mescid-i Aksa’yı öksüz bırakan İsrailliler, Doğu Türkistan’a kan kusturan Çinliler ve daha niceleri bu sırra vakıf değildir.
Onlar kılıçlarını bedenlere doğrultur ve bilmezler ki gölgeye indirilen kılıç gerçeği yok etmediği gibi gölge kılıçla temas etmediğinden kılıç körelir, indiren el bükülür.
Onlar gerçeği camide, ezanda, eşarpta, ibadette ve benzerlerinde zannettiklerinden -ki kendileri bir gölgeden ibaret oldukları için gerçeği göremezler- onları yok ederek hakikati yok edeceklerini zannederler.
Oysa camii, ezan, eşarp, ibadet ve niceleri de imanın ve hakikatin gölgesidir.
Gölge, yanmaz.
Gölge, gerçek yok olmadan, yok olmaz.
Gölgeyi yok etmek için atılan her kurşun, atanı eksiltir.
Bir tarafın eksilmesi, karşıtın birbirini var etmesinden ve mukayeseyi bir referans kabul etmesinden yola çıkılırsa, karşı tarafı yüceltir.
Tarih boyu hakikati yok etmeye çalıştığını zannedenler, hakikati daha da var ettiler.
Ve hep olmaya devam edecekler. Bunu varlıklarına ve güçlerine olan inancıma dayanarak değil davama olan inancıma dayanarak söylüyorum.
Hakikat, İsrafil’in nefesine kadar var olacak ve hakikati var etmek için batıl da yaşayacak.
Eşref-i mahlukat bu birbirini var eden 2 şeyin –ruh ve bedenin- bütünüyle bir araya gelir.
Birbirine karışan 2 maddenin yoğunluğunu karışmadan evvel daha yoğun olan belirler.
İşte ruh ve bedenin bütünlüğüyle oluşan, insan,
ruhun çokluğuyla var, ruhun yokluğuyla yok olur.
Hakk’ın nuru, ruha -gerçeğe- düştüğünde hakikat -nurun gölgesi- doğar.
-Yani Hakk’ın tecellisiyle ruh, hakikate vasıl olur.-
Böyle böyle ilerlediğimizde her gerçeğin, bir başka gerçeğin gölgesi olduğunun idrakına varırız.
Ta ki, iki olmadan da BİR olabilen gerçeği buluncaya dek.
konu komşu uyuyor şimdi mezarda
bir mezar ki
ne mermerden taşı var
ne de kahverengi toprakları
merhametsiz kaldım dik yapılar arasında
adıma edilen dualar yok
beton avlularda ise çıplak ayaklarım yanıyor
üzerime dökülen soğuk sular da yok
yalnızca bir şemsiyem var
gün uykusunda iken takınıyorum onu
eksik bir şey dinliyorum ve ellerin tamamlanıyor
bir de renkli renkli kupalarım var
renklerle aramız düzeldi ağbiler
ancak, hala siyahtan korkuyorum
siyah da bir renk demeyin ağbiler
ben bazen geceden de korkuyorum
güneş çok hızlı akıyor ve hilal onu kovalıyor
kovalandığından habersiz bir güneş
ne kadar kavurursa ortalığı
bir ağaç kaç nefes üretirse
ve kedim derken
niçin iyelik kullanıyorsam
…
bilmiyorum
bazı cevaplar çiçekleri yaşatmak kadar zor
Bir yarı aydınlıkta kaldık…
