Zamanın Diyalektiği

Baksan da görünmüyor zamanın bulantısı…

 

Anlamıyor insan bazen

Bir ağacın gülümsemesini,

Ya da baksa da göremiyor

Kuş oyuklarıyla dolu gökyüzünü.

 

Gökten zaman yağdığında

-ki zaman insandır-

Uzat ruhunu yağmura,

Göster herkese kendi hükümsüzlüğünü!

 

Oluş; asla hallolmayan bir çekişme,

Sıkıntı ise harikalar yaratan

Boşluğun ta kendisi.

Ve sen;

Ey bunalmış zaman!

Sen de biliyorsun ki ölemezler,

Bir ruhları var.

Daktilosu, mektup kutusu ve taş plaklarıyla Neverland’ini bulmuş bir Kafkasever.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir