Vicdansızlık

Neydi ki içimi sızlatan.
Hani o garip duygu: vicdan.
Kendisi içten içe hep ağır basan.
Belki de unuttum vicdanımı
Onsuz yaşadım bir kaç anımı
Kayboldum izsiz, hissiz kaldırımlarda
İndi gönlüme bir perde
Gönlüm el verdikçe
Ben sustum.
Kuşlar, karıncalar sustu.
Susuşlarıma  gebe
Çok anım oldu.
Ve sancılarla vicdansızlık doğdu.
Yok oluştu gizliden
Taştan artık odalarım.
İçinde esir kaldım.
Dedim ya
Sancılı bir andı
Geriye bir tek o kaldı.

Yazıyorum kimi zaman kendime kimi zaman kuşlara kimi zaman ağaçlara bazende içimi kaplayan tarifsiz huzura.

7 Comments

  1. Merve Alıcı Cevapla

    Bu şiirine bayıldım. ?
    “Neydi ki içimi sızlatan.
    Hani o garip duygu: vicdan.
    Kendisi içten içe hep ağır basan…”
    Ahh dizelerin dizindeyim. Uzun süre şiirsiz bırakma bizi lütfen. Emeğine sağlık. ?

      1. Merve Alıcı Cevapla

        Ben de teşekkür ederim. Bana -belki de başkalarına- da ilham verdin, gecemizi şiirle güzelleştirdin. ??

  2. Hüleyda S. Geçgel Cevapla

    Vicdanlarımızdır bizi biz yapan
    Vicdandır insanın kalbi
    Vazgeçemeyişimizin adıdır vicdan…
    Kalemine, yüreğine sağlık canım ?

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir