“Her yanımı sardı feveranlar
Bir an ki öldüm ve durdum,
Aniden belirdi iz iz dumanlar,
O an ki gördüm ve doÄŸdum…”
Garip bir müphemiyet, sonrası karanlık. Menzilini bilmeden günlerce ordan oraya koÅŸuÅŸturan sayısızca ayak arasından bir çifti sana ait, bana ait, ona ait…
Ah dost, ne meÅŸakkatli bir telaÅŸmış yaÅŸamak denen gizem. Sırrını keÅŸfedilmemiÅŸ okyanuslarda ve hatta kabuÄŸu soyulmamış yaralarda taşıyan binlerce alem bekliyor bizi… Sordun mu kendine hiç, o ulu sırra vakıf kaç yürek yitip gitti aramızdan? O alem ki, varlığından bihaber binlercesi, milyonlarcası…
Âkibet menzil-i mâ vâdî-i hâmuşân est
عاقبت منزل ما وادى خاموشان است
Sonunda varacağımız menzil, susmuşlar vâdisidir (yani mezarlık)
Hafız Şirazi
