17.3 C
İstanbul
Pazar, Eylül 25, 2022

Mum Işığı

Sokakta yürürken bir demet çiçek almıştım adını bilmediğim.
Hatıralardan kaçış olsa da kurtuluş yoktu. Bunu, belki bir şarkıda duydunuz ya da bir kitabın ön sözünde… Okuyup geçtik. Şimdi tam da bu cümledeyim. Ve aynı sokakta…

Ardıma bakıyorum da dallarımı kıran rüzgarı her seferinde affetmişim. Bir kendime uzanamamış elim.

Aslında benim aydınlık dediğim sokak, bi bana öyleymiş ki kimse beni karanlıkta seçememiş. Öylece beklemiş, durmuşum.

Öylece durmuş, düşünmüşüm.

Neydi bana en son seni hatırlatmayan

Seni düşünmeden mi hissetmiştim rüzgarı

Düşünmeden mi uyumuştum

Ne sana dair bir şey 

ne de sesini duyarım

Uyandım

Vardın 

Gök’yüzüne saklanmış görememiştin

Uzanıp alabilseydim güneşi eğer

Isırtırdı içimi

Dokunabilseydim gözlerine 

Yağardı yağmur

Islanırdı ellerim

Yeşerirdi boynunu büküp kuruyan hayallerim

Ağır ağır uzaklaştım senden

En çok da kendimden

Yine de sana en uzak kendime en yakın sokak 

35.Sokak: Hayal kırıklıkları müzesi

Tüm sessiz sokaklarda en gürültülü yer

Hepsi rüya

Uyandım

Yoktun

seni beklediğim aydınlık sokağın ışığı elimde bir mummuş

Tek bir nefesle, sabah gün doğusundan esen rüzgarla yitip gidebilen

Konuşsam da sönermiş ya

bilmeden susmuşum 

Belki de elimde solan bir gülmüş 

Ağlamışım, tutuşmuş 

Gülmüşüm, tutuşmuş

Susmuşum

Şimdi seni beklediğim sokak karanlık 

Şimdi seni beklediğim cümle eksik

Git ve tamamla

Ya da bırak sönsün mum

Ya da yansın çiçeklerim

Bu ilk vedam

Belki son satırım

Related Articles

CEVAP VER

Bir yorum girin
Adınız

- Advertisement -spot_img

Latest Articles