Ruhum sana meftun
Sen ki bana efsun
Usulca başımı kaldırıp gökyüzüne doğru bakıyorum,
Seni görecek gibi oluyorum.
Geçen zamanı özetliyor yüzümdeki çizgiler
Hiçliğe gömülüyor,
Yumdum gözlerimi
Belki geçer diye…
Ve ben senin varlığına meftunum!
Varlığından geçiren duygu ve inşirah,
Edep ve sükutun harını seçer.
Sessiz düşündüm.
Bu şehir çoğu zaman ;
Sen oluyor.
Yüreğim bir sana meftun
Müptela isen bırak tevekküle.
