Kalbim!

Kalbim! 

Sonbahâr mevsimi gibisin,

Bir yanın yeşil, bir yanın kahvemsi,

Kırılmışlıklarla dolusun,

Beni kırmanın tadı var yüreğimde..

İçimden geçenleri yazıyorum,

Şu garip halimden gidene,

Sözcükler gelir ta kalbimde düğümlenir…

velhasıl sevgili kalbim, 

seni bulduğuma çok sevindim

Kaldı işte ;

Gözümüz yolda,

Kalbimiz onda…

Az kişinin hissettiği şarkıları,

Çok kırılmış kalpleri iyi bilirim.

Kalbimde, şiire dönüştü

Şairin naifliği sarsın bu dünyayı.

... Şair?️ Şiir onu yazana ait değil, Ona ihtiyacı olana aittir. ? Anlamanın ne olduğunu anladım. Meğer Gönül yolunu kaybetmiş, Hasreti ile yandığım her şiirde. Ey bizi bekleyip bekleyip hüzünlenen çağ.. Ben hâlâ şiir okuyanlardanım.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir