Yaşlanmış Gibi

Bir kaç adım atmıştım oysa
Sokaklar neden bu kadar sessiz?
Çocukluğumda hiç de öyle değildi.
Her köşede farklı bir oyun;
Seksek, yakan top, elimsende…
Tamam kabul büyüdüm.
Ama hiç çocuk kalmadı mı
Bu mahallede?
Neden bu karar ıssız,
Kabuğuna çekilmiş
Hani şu fırlama delikanlılar,
Geceleri uzak ama yakından gelen
Havai fişek sesleri
Onlar da kayboldu.
Yitirmiş ruhunu arar gibi
Bu mahallenin şen sesi.
Buldum, buldum ‘yaşlanmış’ gibi
Aman Allahım bende mi?
Yok canım! Ruhum daha genç benim.
Öyle mi?
Öyledir değil mi?

Döndü Tuba Özcan
Yazıyorum kimi zaman kendime kimi zaman kuşlara kimi zaman ağaçlara bazende içimi kaplayan tarifsiz huzura.