Vicdan

Beşer, yerle gök arasında vicdanıyla seferde,
Bîdar her daim, göz kapaklarında perde.
Bırakmaz tenhada yahut izdiham ortasında,
Bitmez mi bu muhasebe bir lahza da olsa?
Gönlü diyar-ı gurbet olanı tutar mı hiç uyku?
Bu ne çetin tefrika, ihrak eder ruhu.
Göz pınarları çağlayan; sebatkâr, dinmez gam,
Vicdan deyince “Ey İnsan!” mefkud olur endam.
Çiçek açar erguvan, cemre düşer âfere,
Ölüm olsa yeğlerdi bu umarsız sefere.
Zira dili lâl, bakışları âmâ; gönlü kor ateşlerde…

Yok mudur kurtuluş, uzanmaz mı tutulacak el?
Bir nefha getirmez mi ötelerden yel?
Bulunmaz mı sırat-ı müstakim, dinmez mi elem?
Katre-i fikir yüreğimde bin dirhem.
Ye’s çukurunda yaşamak değildir gayret
Umutsuzluk zehir, umutsa baldan şerbet..
Sabret ey insan! Sabır çölde vaha,
Gafletle yaşamaya razı olur mu Hüda?

'Yazmak ibadetimdir, ibadetimdir şiir Kalemimdir askeri cihat meydanlarının" 19 yaşında, kendine Hakk'kı ve hakkı anlatmayı şiar edinmiş, aciz bir kul.

3 Comments

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir