Karanfil

uymayayım diyorum ama

“seviyorsan git konuş” diye

yorgun bir at geziniyor damarlarımda

en son ektiğin karanfil taşmış saksısından

bir muhabbet kuşu takılmış radara

bir tarafı yatık geminin sudan kaldırılacağı günü beklemek gibi

seni beklemek de öyle alelade

biz beraber gülerken sığmışız kadraja

yazı arkadaş

kışı yamyam bilmişiz

tren tünele girince öküz gibi ağlamışız

denizin üstünde gezdirdiğimiz ayaklarımız ölmedi şahittir,

ayak basmıştık batık gemilerin

güvertesine

hayat bir yerde dudaklarını uzatmış fakat çekiniyor, sanki dişsiz

o sıra görür gibi oluyorum seni

ellerini uzatmışsın,

boynu uzun naz’dan tutulmuş karanfillerin içinde

Paylaş

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir