Hani en kötüsü ümitlenenlerdi,
Ümit ve umut kırılmaya mahkum,
Ve ben çaresizlik içinde hapis,
Hayaller suya âşık.
İnsanlar, değer vermeyle değerlenmeyen insanlar,
Ve insanlar, bir elmas gibi değerli olup fark edilmeyen insanlar.
Hani en kötüsü sevenlerdi,
Aşk ve sevda imkansıza mahkum,
Ve ben çaresizlik içinde zindandayım,
Sevgili; ölümsüzlük suyuyla büyüyen bir kaktüs,
Ve hayat, hayaller için çok acı, katı ve gerçek.
