Çocukken

Mutfaktan gelen nefis kokular,

Uykumdan uyandırdı.

İçimde bir yerlerde inadına inanan bir çocuk

Az sonra bayramlıklarını giyip kendini sokaklara atacak

Bir şeyler eksik biliyorum ya da artık ben fazlayım

Ne garip şey değil mi?

Her an değişirken, hep aynı kalmayı istemek.

Gidenlerle kalanlarla bir sabaha daha uyanmak.

İçimde derin bir özlem, sitemim kendime

Ceviz ağacım hala yerinde ben neredeyim?

Çocukken annem saçlarımı okşardı

Dünyanın bütün huzuru toplanıp dolardı sanki avuçlarıma.

Kalbimin odaları dolup taşarken

Mutluluk vardı, anlık heveslerde hapsolmayan.

Yıldızlar eskisinden daha da uzak,

Çok uzak…

Yazıyorum kimi zaman kendime kimi zaman kuşlara kimi zaman ağaçlara bazende içimi kaplayan tarifsiz huzura.

6 Comments

  1. Ülfet Nur Uçar Cevapla

    Çok güzel bir noktaya değinmişsin canım. Çocukluğumuz hepimizde masum bir özlem. Kalemine kuvvet ???

  2. Merve Alıcı Cevapla

    Çocukken çok farklı… ?

    “Bir şeyler eksik biliyorum ya da artık ben fazlayım

    Ne garip şey değil mi?

    Her an değişirken, hep aynı kalmayı istemek.”

    Bir garip güzel buluyorum satırlarında. Emeğine sağlık canım. ?

  3. Kadriye Özcan Cevapla

    Her zaman geçmiş günlere özlem artar.Saniyeyi, dakikayı,saati doyasıya yaşayalım kalemin daim olsun kardeşim..?

    1. Döndü Tuba Özcan Post author Cevapla

      Beraber yaşadımız her an pahabiçilmez. Hep beraber her ana ortak olmak dileği ile ablam ??

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir