Çocuk

Kaçıran her bakışta,
Kahvenin koyusundan daha koyu
Kahverengi Gözlerini.
Uçurtmasını yitirmiş,
Yalnızlığa meftun bir çocuk.
Uğur böceklerine,
Dilek fısıldayan.
Aykırı bir umut, yırtık pabuçlarında.
Çocuk!
Masumlara göre değil
Bu çivisi çıkmış,
Virane.

Döndü Tuba Özcan
Yazıyorum kimi zaman kendime kimi zaman kuşlara kimi zaman ağaçlara bazende içimi kaplayan tarifsiz huzura.