Aşkına Yoksuldum

Ben onun aşkına yoksuldum

Bir gülse, bin yıl yaşardı kalbim

Evim, yuvam, çatım olmadı

Bir lokma ekmeği bile bulamazdım

Ben onun aşkına yoksuldum

Ellerim buz gibi olurdu, üşürdü

Tencerem kaynamazdı

Bahçemde ekinler yeşermezdi

Ben onun aşkına yoksuldum

Giyecek elbisem yoktu

Yırtık bir ayakkabım bile yoktu

Ben onun aşkına yoksuldum

İçecek bir damla su bulamazdım

Kapısında beklerdim

Bir gülüşü, beni aylarca yaşatırdı

Ben onun aşkına yoksuldum

Kalbim üşürdü, ellerimi buz tutardı

Sokak başlarında onu beklerdim

Kalbime uğrayıp gelmezdi

Ben onun aşkına yoksuldum

Eskişehir Osmangazi Üniversitesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü mezunu. Yazar/şair.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir