Zehir

Ey gece, uyan şu derin uykundan;
Mısra mısra içime dolan.
Tek bir zehir bilirim;
Hevesi kursağında koyan.
Acı; katmer katmer
Gel, sen de kurul!
Bir annenin şefkatli kollarına.
Belki yarın olmaz aynı çatıda!

Döndü Tuba Özcan
Yazıyorum kimi zaman kendime kimi zaman kuşlara kimi zaman ağaçlara bazende içimi kaplayan tarifsiz huzura.