Dış Yansıma

Güneş görmemiş pencereye asılı perdeyle  astım kendimi.
Ağlarla dolu, böceklerin yuva yaptığı
Sıkıştırılmış dört duvara
Salladım iskeletimi,
Bir sağa bir sola.
Ama ölmedim,
Dans ettim ölümün buruşmuş kollarında.
Zordu cehenneme yerleşmek,
Yalama olmuş hatıralarımı sallandırdım bende,
Hatıralarım diyorum,
Kamp kurmuş meğer cehenneme.
Yarıdan fazla bu vızıltılar,
Dizilmiş koca koca kahkahalar atlıyor Sırat’tan.
Günah mı bunlar seçemiyorum,
Baktığımda bir iskelet
Ama aslında değil.
Bu diziliş, bu vızıltı, bu koku insanlığın ta kendisi.
Pembe panjurlu kapının eşiğinde,
İrin dolu kahkahalardan bu kaçışım.

 

Ceren Arat
Gülümsemeleriniz sizin hayat hikayenizi anlatmaya yeterli olacaktır.