bölüm 3
HÜLYA’M BİRAHANESİ
Hülya’m Birahanesi, Mavi Dosya serisinin üçüncü bölümünde okuru geçmişin izleri, karanlık sırlar ve sıradan görünen insanların sakladığı hikâyelerle buluşturuyor. Nadir abi ile başlayan bir sabah, anlatıcının zihnindeki hesaplaşmalara ve geçmişinden taşıdığı olaylara açılıyor.
Kapı açılınca arkasında, tavana asılı duran, Kapadokya’dan Nadir abiye hediye aldığım süsün sesiyle, üzerinde uyuyakaldığım masadan irkilerek doğruldum. Elinde gazetesi, altı adet kaşarlı poğaçası, kahverengi pantolonu ve kemerindeki eskinin modası telefon kılıfıyla karşımda belirdiğinde onu ufak bir tebessümle selamladım. Bana elini öptürmezdi. El öpmeyi minnet duygusunun karşılığı olarak görürdü. “Bana verecek bir borcun yok. Bugün gitsen üzülmem,” derdi hep. “Zaten ben çağırmadım, sen beni buldun,” derdi.
— Nerelerdeydin? Zayıflamışsın.
— Yorgunum abi, gece çok dağıttım.
— Belli, dedi Nadir abi.
— Baksana, bu kasanın yarısı doluydu, dedi, mutfak tezgâhının önündeki bira kasasını göstererek.
İstemsizce işaret ettiği yere baktım. Geceden hatırladığım en son şey, üzerinde uyuyakaldığım masada Hera ile bacak omuzda pozisyonuydu. Keyif almadığımı hatırlayarak Nadir abinin gösterdiği kasadan bir bira çektim. Nadir abiye çay koymak için mutfağa geçtim.
— Yavaş ol, dedi. Sabah uyandığın gibi içme şu meredi.
Nadir abi, Ankaralı olmasına rağmen yalnızca benim yanımda, unutmak istemediği şivesiyle konuşur ve eski sözcükleri seçerek kullanırdı.
— Merak etme, bugün burada sana yardım etmeyi düşünüyorum. Gelenlere daha fazla satarım, olmadı adisyona geçiririm. Zararının fazlasını çıkartırım.
Böyle konuşmalarımdan haz almazdı. Ona böyle konuştuğum zamanlarda beni suda boğmak isterdi.
— Senden karşılık bekleyen yok. Buradaki her şey benim olduğu kadar senin de.
Nadir abi beni yatılı okuldan almıştı. Hayatıma hep yön vermeye çalıştı. Zorlamadı, sadece anlattı. Doğru olanı, doğru bildiğimi yapmam gerektiğini anlattı. Ama bazı zamanlarda senin doğru bildiğin şeyin kimse tarafından kabul edilmeyeceğini söylerdi. Öyle de oldu çoğu zaman. Bir keresinde, suçsuz olduğu hâlde bir insanı öldürmek zorunda kalmıştım. Can almanın verdiği hissi tatmış, can vermenin nasıl bir şey olduğuyla ilgili iç geçirmiştim. Kalbimi büyük bir yokluk kaplamış ve o yoklukta Tanrı’ya rest çekmiştim. “Allah’ını seviyorsan yapma!” diyen arkadaşımı öldürmüştüm.
İçimi doldurabilecek birçok şey varken çerçeveleşmiş duygu yoğunluklarını, genellikle böyle karmaşık bir şekilde hayatımı boktanlaştıracak derecede yönlendirmeyi kendime âdet edinmiştim. Zamanın gerisine gidebilirsek… Evet. Bu durumları açıklığa kavuşturabileceğim hiçbir nedenim yok. Ya da bütün zihnimi artık benliğimden çıkışa adamıştım. Nadir abiyi bu sefer dertli görmüştüm. Kokusu çıkacaktı, emindim.
— Poğaçaları ye, eve gidip biraz dinlen. Akşam yoğun olur. Bugün cumartesi.
Cumartesi günleri mekânın en hareketli günleriydi. Bazen öyle komik kavgalar çıkardı ki canlı izlerdim. Bir de sabah kameralardan, bira ve sigara eşliğinde sessizce tekrar izler, gülerdim. Genelde geceleri kafamız hafif kıyak olurdu. Kavga çıkaranı Nadir abi tespit eder, sonra bana verirdi. Arkada yorulana kadar döverdim. En son bir sigara yakıp adama da ikram eder, tatlı tatlı nasihat verir, hayatını boka batırmamasını tembihlerdim. Bir daha gelirse bu dayağın iki mislini atacağımı söylerdim. Mekâna verdiği bütün zararın üç katını ödettirir, gönderirdim. Nadir abi bu yaptığıma gasp adını verirdi, ben buna teselli derdim.
Biraz önce bira aldığım kasaya bakarak cevap verdim:
— İhtiyacım yok, idare ederim.
Israr etmekten nefret ederdi. Ben de bana ısrar edilmesinden hoşlanmazdım. Yapılması gerekeni yaptım ve eve geçmeye karar verdim. Kendimi hep dertli sanırken, derde boğulmuşların derdiyle uğraşırken buldum kendimi. Askerde şehit olan arkadaşıma üzülürken annesinin feryadında boğulmuştum bir kere.
Birahanenin karşısındaki büfeye uğradım. Büfe sahibi Ayhan amca beni tanıdı.
— Ne zaman döndün evlat?
Kendisini pek sevmediğimi bilmesine rağmen bana hep iyi davranırdı. Büfeye gelen kızları ve kadınları gözleriyle taciz etmekte üstüne yoktu. Zamanında tacizden dokuz ay içeride yattığını bildiğimi bilmiyordu. Her şeye yeni başladığını sanıyordu ama gölgesi geçmişinde değil, yanında yaşamaya devam ediyordu.
— Bu sabah, dedim.
— Hoş geldin evlat. Buralarda değişen bir şey yok.
O anda büfeye genç bir kız girdi. Sigara istedi. Benim alacağım sigaranın aynısıydı. Ayhan amca rafta kalan son paketi uzattı.
— Şanslıymışsın, son paketi de sen aldın, diyerek ekledi.
Gözlerindeki kahverenginin arkasında illet bir sapık ruh duruyordu. Kız para üstünü aldı, bana doğru baktı ve dışarıya doğru yöneldi.
— Ayhan amca, bana da aynı sigaradan ver. Eve dönüp dinleneceğim.
Kalkıp arka depodan sigara almaya gitti. Çocukluğumdan kalma alışkanlıkla tezgâhın önünde duran şekerlerden bir tanesini cebe indirdim. Geldi, sigarayı uzattı. Para sormadı, ben de uzatmadım. Çıkarken arkamı dönüp seslendim:
— Akşam uğra, mekânda olacağım.
— Sağ ol evlat, uğrarım ama biraz işim var, dedi.
Ayhan amca mekâna geç gelirse elbet porno izliyor olurdu. Kepengi kapatır, gün boyu çalıştırmadığı modemi açar ve internette paralı üyeliği olan “Brazzers” sitesine girerdi. Hayatımda tanıdığım tek “Brazzers” altın üyeliği olan insan Ayhan amcaydı.
Büfeden çıkarken bir sigara yaktım. Birahanenin olduğu sokağın sonuna doğru, elektrik panosunun bulunduğu yere kadar yürüdüm. Yatılı okuldan yaz tatillerinde geldiğimde çocuklarla hep orada beklerdik. Anlamsızca mesken bellemiştik orayı. Hayatımda ettiğim bütün küfürlerin ağzımda yer edinmeye başladığı yer orasıydı. Zamanında belediye görevlileri panoyu, birahaneyi net bir şekilde görebildiğim yere konuşlandırmıştı.
İzlemeye devam ettim. Nadir abi, camlardaki siyah perdeleri çekmeden hemen önce kapıya gelir, bir sigara yakardı. Bu sefer biraz gecikmişti. Endişelendim. Kalp krizi, felç, baş dönmesi sonucunda gerçekleşen kafa çarpmasından ötürü beyin kanaması, kısmi felç, tüberküloz… Son saydığım hastalığın o kümedeki anlamsızlığı beni biraz rahatsız etse de bozuntuya vermedim. Böyle anlam karmaşalarım vardır.
Çevremdeki, saygı ve sevgi duyduğum sayılı insanların rutin olarak yaptıkları işleri zihnimin derinliklerindeki odalara hapseder, arada bir karşılaştırma yaparım. Hayatlarındaki eksiklikleri ve yavaşlamaları daha sonra onların iyiliği için öğüt verme amacıyla kullanabilirim.
Derken bir kargo şirketi arabasının mekânın önüne yanaştığını gördüm. Şoför mahallinden inen adam, Doblo’nun arkasında duran kolilerden birini aldı.
— Nadir Söylenen! diye kapıdan içeriye seslendi.
Mutfakçı Salih dayı kapıda belirdi, koliyi aldı. Salih dayı ben büfedeyken gelmişti sanırım. Nadir abinin çıktığını görmemiştim. Nadir abiyi tanıdığım zamandan beri ilk defa ona bir kargo geldiğini gördüm. Acaba o da mı internetteki penis büyütücü ve Viagra adlı ürünlerden sipariş etmeye başlamıştı? Ya da internetin büyülü dünyasında kendi kafasına uygun bir şeyler mi bulmuştu? İnternet alışverişini bir tek ben kabullenememiştim galiba.
Araba çekildi. Salih dayı tekrar kapıda belirdi. Günlük rutinlerinin başında geleni yaptı. Temizliğe başlamadan hemen önce bir sigara yaktı. Sadece onun oturduğu, kapının hemen arkasında duran, beyazdan hallice grileşmiş tabureyi dışarıya yerleştirdi ve oturdu.
Gözlerimin kapandığını hissetmeye başladığımda Nadir abiyi haklı buldum. Anahtarı yokladım, eve doğru yöneldim. İçimden, keşke arabayı alsaydım, diye geçirdim. Nadir abinin 99 kasa (efsane kasa) bir Toyota’sı vardı. Bebek gibi bakmıştı arabaya. Ufakken kıskanırdım; bazen arabayı benden daha değerli görürdü. Ama o arabayı sadece benim sürmeme izin verirdi. Kilometresi hâlâ yüz üç bini aşmamıştı.
Aklıma bir an dün Engin’den gelen telefon geldi.
✍️ Orhun DOĞAN Tarafından Kaleme Alınan Diğer Yazılar
Orhun DOĞAN tarafından 24Okur’da yayımlanan diğer deneme, öykü ve şiirleri inceleyebilirsiniz:
Önceki bölümler için buyrun 🙂
