Ya “Nasip”…

Kalemim elimle kaç kez buluştu ?

Bu kaçıncı kağıt, cahilliğe seninle son verecek ?

Kim bilir ne sözlerime boyun eğecek ?

Bir kurban misali, düşüncelerime esaret.

Kaç zamandır iki kelimeyi bir araya getiremiyorum.

Ya hır gür çıkarıyorlar, ya da yüzlerine bile bakmıyorlar.

Oysa sana yazmayı o kadar istiyorum ki.

Seni , sana anlatmayı; anlatırken yaşamayı ve…

Hiç bu kadar zorlanmamıştım kalemime baş etmekte.

Nasibim…Ne müthiş bir kelime değil mi ?

Görmediğin ama var olduğunu düşündüğün,

Her şeyden, herkesten daha gerçek bir hayal gibi..

Şimdi o güzel ellerin yok ama şiirlerim var.

Yazdıkça seni bana anlatan,

Dinledikçe içimi ısıtan…

Bazen öyle derin susuyorum ki;

Sanki biraz daha insem, sesini duyacak gibi oluyorum.

Gel gelelim nefesim yetmiyor, yetemiyor sana.

“Ya Nasip” diyerek bir iç geçiriyorum…

İşte tam o an da, inceden, tebessümünü işitir gibi oluyorum.

Doğru yolda olduğumu hatırlatırmışçasına, bir tebessüm…

Çok daha sıkı tutup kalemimi , devam ediyorum yazmaya.

Sen dur diyene kadar da niyetim yok bırakmaya…

Mehmet Fatih Güneş
İnşaat Mühendisi ~ Müzisyen ~ Yazar