Ne Kaldı Şimdi?

Ne kaldı geriye şimdi hayalinden başka, kim inandırır şimdi beni aşka?

Takılıp kaldım fiili geçmiş zamana,

Şimdi umudu da kaldırdım artık yarınlardan.

Geçmişten gelen bir acıya kucak açtım,

Ağacımda yetişen tüm dalları,

Bahçemde açan tüm papatyaları teker teker kırdım ve kopardım.

En kurak iklimimi yaşıyorum ilkbaharın en ortasında,

İçimdekileri anlatsam insanlığa anlamayacaklar, susacaklar.

Dost eyledim o yüzden haykırdım içimde yatanları duvarlara ve kağıtlara.

“Huzurlu olabilmenin ilk yolu boşvermekten geçiyor.“ dedi şair.

Boşveremedim…

Belki elimde olan her şeyi yavaş yavaş kaybediyordum, önce duygularımı, sonra hatıralarımı ve artık seni.

Dudaklarından dökülen her kelimede bin anlam arardım, bin şarkı duyardım. Rota bilmiştim ben her çıkmaz sokakta sesini.

Susuyorsun,

Ve ben şimdi her sokakta duvarlara çarpıyorum, belki sesini özledim, belki nefesini, belki de sıcaklığını.

Şimdi yorgunum,

Bir garda avuçlarımda kar taneleri, boğazımda sanki cam kesikleri. Ağzımı açsam batıyor, kesiyor nefesimi ben ardından ben yaz ayıydım temmuz aylarında, şimdi en karanlık ve en soğuk aralıktayım yaşıyorum yedi kayıp iklimde ki yedi kara alçak kışı.

Ve içimi eritirdi her bakışın.

Şimdi gönlüm hüzünlü,

Şimdi hüznüm kör, en karanlık bataklıktayım karşımdasın elimi uzatıyorum ama sanki bir halüsinasyon gibi kayboluyorsun birden.

Aşk zaafmış,

Seni sevdiğim zaman gözlerim kuruyana kadar ağladığım da anladım. Her yaptığını görmezden geldiğim zaman anladım.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir