Monoton Hayatta ‘Başka’ Olabilmek

Evlerde, köşebaşlarında değişmek diyorlar buna
Değişmek
Biri mi öldü, biri mi sevindi, değişmek koyuyorlar adını
-Yerçekimli Karanfil, Edip Cansever –
Bilinmez bir saatin tam ortasındayım.
Ne eksik ne de fazla…
İnsanlar ise hep bi telaş içinde.
Bir şeylere yetişmeye çalışıyorlar sanki
Ben ise durgun, suskun ve şaşkın…
Neydi bu yetişmeye çalıştıkları ?
Neydi bu sessiz hengame ?
Fark ediyorlar mı bazı şeyleri .
Başlarını çevirip bakmayı biliyorlar mı .
Ağlayanları , mutsuzları ,
Evsizleri , kimsesizleri,
Görüyorlar mı ?
Yoksa bakar kör olmayı mı tercih ediyorlar ?
Kolaylarına mı geliyor böylesi ?
Yoksa herkes kendi telaşına koştururken
Vakitleri mi olmuyor durmaya,
Bakmaya, görmeye..
Dur,
Dinlen,
Soluklan.
Dur,
Dinle,
Soluğa soluk ol.
Bir kere olsun dur yerinde.
Bir bak etrafına,
Kimler var ,kimler yok.
Kimler aç, kimler susuz.
Kaybediyoruz içimizdeki yüreği.
Kaybediyoruz içimizdeki sevgiyi.
Ve kaybediyoruz merhametimizi.
Sıradanlaşmış dünyada sıradan oluyoruz hepimiz.
Oysa ne çok ihtiyacımız var merhametli yüreklere.
Bir el uzatana,
Bir sırt sıvazlayana,
Bir tebessüm ettirene,
Ne olur bi kere bak etrafına.
Birine sıcak gülümseme ol.
Birine uzatılan el ol.
Birinin omzuna yaslandığı dağ ol.
Kendinle yaşayıp durma.
Sıradanlaşma,
Değiş ve başkalaş…

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir