Ey Sevgili !

Duyuyor musun ey sevgili
Gözlerim ağlamaktan şişmiş,
Kalbim çarpmaktan yorulmuş,
Midemdeki kelebekler ölüp ölüp dirilmiş,
Duyuyor musun sevgili?

Görüyor musun ey sevgili
Aklımdan geçen her düşüncedeki “sen”i,
Kalbimde Cumhuriyet kurmuş yerini,
Attığım her adımın seni istemesini,
Görüyor musun sevgili?

Dokunuyor musun ey sevgili
Kalbimin şeffaflığındaki yerine,
Ellerimin sıcaklığındaki “sen”e,
Gözlerimden akan duygu seline,
Dokunuyor musun sevgili?

Adım atıyor musun ey sevgili
Bana çıkacağını bildiğin her yola,
Göreceğini umduğun her kapıya,
Kalbinin hızlandığı her sokak başına,
Adım atıyor musun sevgili?

Arıyor musun ey sevgili
Gözlerinin boşluğa dalışındaki hasreti,
Dizlerinin düğümünün çözüldüğü saatleri,
Yüzünden düşen bin parçadaki “ben”i,
Arıyor musun sevgili?

Ey sevgili,
Özlüyor musun hiç beni,
Adını bilmediğin bir sokaktan geçerken,
Kitapta okuduğun bir cümleye dalarken,
Gökyüzündeki kuşlara gözlerin takılırken,
Özlüyor musun?


Beni duy, gör, özle..
Öyle bir özlem olsun ki bu yaşamaya cesaretin olmasın sevgili,
Ölmeye gün sayacak kadar özle beni sevgili…

4 Comments

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir